هانرى كربن بوده و من نيز در بعضى از جلسات آن در « دركه » يا منزل آقاى ذوالمجد طباطبايى حضور داشتم . دكتر شايگان در كتاب « زير آسمان‌هاى جهان » چاپ تهران ، مىنويسد : « من از محضر چهار تن فيض برده‌ام . بىهيچ ترديدى علامه طباطبايى را بيش از همه ستوده و دوست داشته‌ام . به او احساس ارادت و احترامى سرشار از عشق و تفاهم داشتم . سواى احاطهء وسيع او بر تمامى گسترهء فرهنگ اسلامى مىدانيم كه او مؤلف كتاب ماندگار الميزان در تفسير قرآن است كه در بيست جلد منتشر شده ، آن خصلت او كه مرا سخت تكان داد ، گشادگى خاطر و آمادگى او براى پذيرش علوم بود . به همه حرفى گوش مىداد ، كنجكاو بود و نسبت به جهان‌هاى ديگر معرفت ، حساسيّت و هشيارى بسيار داشت . من از محضر او به نهايت توشه برداشتم . هيچ يك از سؤالات مرا دربارهء مجموعهء طيف فلسفهء اسلامى بىپاسخ نمىگذاشت . با شكيبايى و حوصله و روشنى بسيار به توضيح و تشريح همه چيز مىپرداخت . فرزانگىاش را جرعه جرعه به انسان منتقل مىكرد . چنان‌كه در دراز مدت نوعى استحاله در درون شخص به وجود مىآورد . ما با او تجربه‌اى را گذرانديم كه احتمالًا در جهان اسلامى يگانه است ؛ پژوهش تطبيقى مذاهب جهان به هدايت و ارشاد مرشد و علامه‌اى ايرانى ، ترجمه‌هاى انجيل ، ترجمهء فارسى اوپانيشادها ، سواتراهاى بودايى ، و تائوته چينگ را بررسى كرديم . استاد با چنان حالت كشف و شهودى به تفسير متون مىپرداخت كه گويى خود در نوشتن اين متون شركت داشته است . هرگز در آنها تضادّى با روح عرفان اسلامى نمىديد ،